De zoon van Yvette leeft 0 jaar in vrijheid
Lees dit verhaal
Rachel leeft 50 jaar in vrijheid

“Ik ga nu namens mijn vader op zoek naar zijn biologische vader”

Huub Schepers, de vader van Rachel Schepers (50), was het kind van een zwarte Amerikaanse bevrijder die hij nooit gekend heeft. Zijn hele leven worstelde hij met de vraag waar hij bij hoorde. Pas aan het eind van zijn leven ontmoette hij leeftijdgenoten met eenzelfde achtergrond.

“De moeder van mijn vader was getrouwd met een NSB’er, die aan het eind van de oorlog gevangen zat. Tijdens de bevrijding van Limburg had zij een korte affaire met een zwarte Amerikaanse soldaat, die alweer vertrokken was toen mijn vader geboren werd. Haar man zou eerder vrijkomen als hij Huub, mijn vader, als zijn eigen kind zou erkennen, dus dat heeft hij gedaan. Maar zodra hij thuis was, eiste hij dat ‘die bastaard’ zou verdwijnen. 

Mijn vader is opgegroeid in een katholiek jongensinternaat, waar hij zijn hele jeugd vernederd en misbruikt is. Door die getraumatiseerde jeugd was hij erg op zichzelf. We woonden in een klein Limburgs dorp, maar als mensen hem gedag zeiden, zei hij vaak niets terug. Hij kon dat niet. Hij wist niet goed hoe hij met nabijheid om moest gaan.  

Andere versie
Persoonlijke contacten hield hij af, maar zorgen voor anderen kon hij wel heel goed. Hij werkte als psychiatrisch verpleegkundige in Maastricht. Een dorpsgenote die hem daar eens was tegengekomen, vertelde verbaasd dat ze daar een heel andere versie van Huub had gezien dan ze kende. Thuis was hij op zijn best als wij ergens mee zaten. Dan was hij heel verzorgend, maar op andere momenten was hij vaak een moeilijke, norse man die de sfeer thuis bepaalde. 

Dat heeft mij natuurlijk erg beïnvloed. Ik leerde dat je er mag zijn als je voor een ander zorgt. Dat is ook een valkuil. Net als mijn vader vind ik het moeilijk om mijn eigen grenzen te herkennen en aan te geven. Het welzijn en het belang van anderen staat altijd voorop, zelfs als dat ten koste gaat van mezelf.  

Kille uitstraling
Toch had hij last van zijn verleden en op aandringen van mijn moeder heeft hij contact gezocht met zijn eigen moeder. Dan kon hij haar eindelijk vragen waarom ze hem afgestaan had. Ik herinner me nog goed dat we met ons hele gezin op bezoek gingen bij zijn halfzus. In de hoek van de kamer zat een in mijn ogen heel oud, heel klein vrouwtje, met een hele kille uitstraling. Ik vond haar toen, als kind, net een heks. De hele middag heeft ze geen woord gezegd. Ik had toen geen idee dat zij mijn oma was. 

Daarna heeft hij geen contact meer met ze gehad. De echte doorbraak kwam voor hem pas jaren later, toen er een boek verscheen over een zwarte compagnie van het Amerikaanse leger die in Limburg geweest was. Daar moet zijn vader ook bij gezeten hebben. Hij is naar de boekpresentatie gegaan en daar heeft hij tegen de schrijfster, Mieke Kirkels, gezegd: ‘Het wordt tijd dat ik mijn verhaal ga vertellen’. Daaruit is een tweede boek voortgekomen: Kinderen van zwarte bevrijders, mét het verhaal van mijn vader.

Serieuze zoektocht
Mijn vader is inmiddels overleden en heeft nooit geweten wie zijn vader was. Ik heb altijd gedacht dat hij naar hem op zoek gegaan was, maar hij blijkt nauwelijks moeite te hebben gedaan. Mijn moeder had erop aangedrongen, waardoor hij een eerste stap gezet heeft, maar blijkbaar vond hij het toch te spannend. Alsof hij niet wist wat hij moest doen als hij een naam zou vinden. Daarom ben ik nu, namens mijn vader, een serieuze zoektocht gestart. Er is een website in het leven geroepen, www.blackliberators.nl. Daar krijgen deze zwarte Amerikaanse soldaten postuum erkenning voor wat ze gedaan hebben. In de geschiedenisboeken worden ze nauwelijks tot niet genoemd.

Iedereen die net als mijn vader en ik op zoek is naar wie deze mannen waren, kan daar terecht om informatie te vinden of verhalen te delen. 
Ik ga mijn DNA afstaan aan een gespecialiseerd bureau en zij gaan mij helpen mijn biologische grootvader te vinden. Ik vind dat heel erg spannend. Wat er ook uitkomt; dit is het moment om er achteraan te gaan. 

Belangrijke levenslessen
Ik ben heel trots op mijn vader. Ondanks zijn moeilijke jeugd heeft hij ons belangrijke levenslessen geleerd. Dat iedereen er mag zijn, ongeacht wat je doet of hoe je eruit ziet. Dat geef ik op mijn beurt aan mijn eigen kinderen door. Vrijheid betekent dat je jezelf kunt zijn. Ik heb bij mijn vader gezien wat het met een mens kan doen als hij zich niet vrij voelt door wat hem is aangedaan. Hij heeft zijn hele leven gevochten tegen het gevoel dat hij er eigenlijk niet mocht zijn.”  

Over 75 jaar vrijheid

In 2019 en 2020 herdenken we het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog, 75 jaar geleden. We staan stil bij de vrijheid die is bevochten door mensen die daarvoor grote offers hebben gebracht. We vieren dat we sinds 1945 weer in vrijheid leven, in het besef dat we samen verantwoordelijk zijn om vrijheid door te geven aan nieuwe generaties.

75 jaar vrijheid wordt mede mogelijk gemaakt door:

Laat zien dat je vrijheid belangrijk vindt

Bestel hier de vrijheid-pin.

Bestellen
Terug naar de verhalen

In verband met het coronavirus, is het programma van 75 jaar vrijheid aangepast. Lees hier de laatste updates.